Plangebied Museum Klooster Ter Apel
What's in it
Het klooster in Ter Apel is rond 1464 opgericht in een door verschillende noord-zuid georiënteerde beekdalen doorsneden dekzandlandschap. Na de Reformatie aan het eind van de 16e eeuw werd het klooster onteigend waarna het tot en met de 19e eeuw dienst deed als lekenkerk en begraafplaats. Dat ter plekke van het klooster al vóór de 15e eeuw sprake was van bewoning blijkt uit archeologische onderzoek. Tijdens opgravingen in het centrale deel van het voormalige klooster werden onder de graven uit de kloosterperiode de paalgaten van een laatmiddeleeuwse boerderij ontdekt. Tijdens het onderzoek zijn vier proefsleuven aangelegd. In een deel van de werkputten zijn twee vlakken aangelegd. Het diepste vlak is in alle werkputten volledig aangelegd in de top van het natuurlijke dekzand. In de verschillende werkputten zijn 78 sporen en lagen aangetroffen. De bodem bestaat uit dekzand waarvan de top gebioturbeerd is, waarschijnlijk door menselijke betreding. Boven het natuurlijke zand bevond zich een pakket humeuze opgebrachte grond: een esdek. Van deze boerderijplattegrond is de laatste staander van de zuidelijke staanderrij aangetroffen. Het gebouw dateert …
Files and services
- DataCite REST API (JSON)api.datacite.orgOpen